Mijn naam is Richard.
Wat moet je nog meer weten?
Iets over mijn achtergrond?
Dat heeft er niets mee te maken.
Dat valt allemaal weg zodra je de oceaan oversteekt,
op zoek naar iets mooiers, iets spannenders,
en, als ik eerlijk ben, iets gevaarlijkers.
Na 18 uur vliegen,
drie films, twee plastic maaltijden, zes pilsjes en een slapeloze nacht
ben ik eindelijk in Bangkok.
Een trip naar de waterval? Voor maar 1500.
Speciale prijs. Kom op.
Hé. Heb je onderdak nodig?
- Ik vind zelf wel wat. - Wat zoek je?
Dit is het dan. Bangkok. Waar het plezier hoogtij viert.
De toegangspoort tot Zuidoost-Azië.
Waar westers geld goed is voor namaakhorloges of een mes tussen je ribben.
Jongens en meisjes om te neuken. Alles kan.
- Waar je honger wordt gestild. - Heb je zin in slangenbloed?
Wat? Slangenbloed?
Jazeker.
- Nou nee. - Wat is er mis met slangenbloed?
- Het lijkt me niet zo lekker. - Lafaard.
- Zeker bang om iets nieuws te proberen. - Ik heb er gewoon geen zin in.
Je bent net als alle andere toeristen.
Alles moet op zijn Amerikaans.
Dus zeg nooit nee.
Biedt geen weerstand aan het onbekende.
Wees altijd beleefd.
Heren, dat was voortreffelijk.
En stap op tijd op.
Sta overal voor open en neem de ervaringen in je op.
En als het pijn doet,
is het vast de moeite waard.
Goedenavond.
Hebt u een kamer voor me?
Alleen doen we allemaal hetzelfde.
We reizen de halve wereldrond
om ergens in een comfortabele hotelkamer TV te gaan liggen kijken.
Soms vraag je jezelf af...
We hebben het hier zo geregeld, let maar op.
.. wat heeft dat nou voorzin?
Bedankt.
Welterusten.
En wat maakt het verdomme uit dat je alleen op reis bent?
Het is nou eenmaal niet anders.
Iedereen blij?
Is het gezellig?
Klojo's.
- Hé, kan het wat zachter? - Stelletje parasieten.
Ziektekiemen zijn jullie.
Godverdomme. Smerige kankergezwellen.
Jullie vreten de hele wereld op.
Hé.
Hé, jij daar.
- Heb je een blowtje voor me? - Ik ben bang van niet.
Geen probleem, jongen...
.. ik zwem in de hasj.
Snap je wat ik bedoel?
Je hebt geen idee.
Nee, je hebt gelijk.
Net wat ik nodig had.
Bedankt.
Het komt door het strand, weet je?
Het was gewoon te mooi.
Ik kan het niet verwerken. Ik probeer me te beheersen,
maar ik kan me niet inhouden.
Het zit zo.
Het ligt op een eiland.
En het eiland is volmaakt.
Dat bedoel ik letterlijk.
Ik heb het niet over ‘goh, wat mooi’.
Het is de volmaaktheid zelve.
Het kan niet beter.
Het ligt aan een lagune.
Met eb en vloed.
Omringd door bergtoppen.
Helemaal verborgen.
Taboe.
En het was nooit de bedoeling...
...dat er iemand heen zou gaan.
Maar een paar mensen gingen toch.
Mensen met idealen. Snap je wat ik bedoel?
Ik heb het verdomme niet over de doorsnee toerist.
Geloof je dat er zo'n strand bestaat?
Nee.
Dat vind jij zeker maar dom?
Het maakt geen reet meer uit wat ik vind.
Ik laat het aan jou over.
Wat hadden we een idealen.
Parasieten waren we, anders niet.
We vraten de hele boel op.
Ik was de enige die de zaak probeerde te redden.
Ik had de oplossing.
Ik zei tegen ze: ‘We moeten hier weg’.
‘We kunnen hier niet blijven.’
Maar ze wilden niet luisteren.
Ik wil je niet beledigen, maar...
...je bent hartstikke geschift, hè?
Alsjeblieft.
Leuk je ontmoet te hebben.
Hetzelfde.
Kijk uit met de elektriciteit.
- Mevrouw? - Rieleks.
Alles kits.
Hé, gozer.
Je hebt post.
- Wat? - Op je deur.
Niet te geloven.
Hebt u...
Hallo?
Iedereen heeft zo zijn dromen en verwachtingen,
maar je rekent er niet op dat je iets speciaals overkomt.
Dat gebeurt alleen in films.
En als het moment daar is, voelt het anders dan je zou denken.
Minder emotioneel.
Alsof het niet echt is.
Ik dacht dat de reactie nog wel zou komen.
Maar nee.
Naam: Daffy Duck.
Geboorteplaats: Luilekkerland.
De klootzak maakt het ons wel moeilijk.
De politie was pissig omdat hij een vals paspoort had.
Zet je handtekening maar.
Het is in orde.
Er staat dat hij al dood was toen je hem vond.
Maar ze vroegen me niet naar de kaart, dus...
Oké.
.. ik hield mijn mond.
Nog een prettige dag.
Succes.
Mag ik er even langs?
Moet je horen.
Misschien bestaat dat eiland wel helemaal niet.
Of misschien is het wel onbereikbaar.
Ik vroeg me alleen af of je zin hebt om mee te gaan.
Hé, heb je zin om er van tussen te gaan?
Op reis, bedoel ik?
Samen met je vriendin en mij? Dat wil zeggen, jullie tweetjes en ik?
Er is een verborgen eil...
We willen allemaal graag iets nieuws doen, maar in feite doen we allemaal hetzelfde.
Ik had geen flauw idee hoe we er moesten komen.
Maar ik moet het hem nageven, Etienne was geweldig.
Hij regelde alles: kaartjes, treintijden, de hele rataplan.
Van Bangkok naar Surat Thani. Van Surat Thani naar Na Thon.
Van Na Thon naar Chaweng.
800 kilometer in 24 uur, voor minder dan 400 baht.
Een koopje, neem dat maar van me aan.
We waren op weg naar het onbekende.
Maar daar voor moesten we eerst de toeristische route volgen.
Het is voor elkaar. Morgen is het zo ver.
Te gek, man.
We gaan alleen niet naar ons eiland.
Dat ligt in een nationaal park waar niemand in mag.
Maar op dit eiland mogen we één nacht blijven.
Ja maar, dat is het verkeerde eiland.
Dat weet ik.
Hoe komen we dan van hier naar daar?
- Zwemmend. - Zwemmend?
We laten onze rugzakken op dit eiland achter en zwemmen de rest.
- Je kunt toch wel zwemmen? - Natuurlijk.
- Nou dan. - Maar hoe ver is het?
Geen idee. Een kilometer of twee.
- O, als dat alles is. - Doe niet zo flauw. Het is het waard.
We gaan met zijn drieën op avontuur.
‘Kun je zwemmen?’
‘Ik wel. En ik heb een mooie vriendin. Lekker, puh.’
Ook dat nog.
- Godverdomme. - Kun je er niet in?
Sleutel verloren?
Wat een afknapper.
Wil je een pilsje komen pakken?
- Je bent beter af zonder haar. - Wat weet jij er nou van?
Je kent haar niet eens.
Ik probeer hem te helpen. Hij heeft het moeilijk.
- Het geeft niet. - Zie je nou wel, Zeph?
- Het geeft niet. - Hou er toch over op.
Laten we het dan eens hebben over wat voor een ijdeltuit jij bent.
Heel grappig. Wist je dat hij zijn kont afveegt met bladeren?
Hij denkt dat hij Rambo is. Godallemachtig.
- Het zal wel. - Tjonge.
Ken je dat verhaal over die muizenkroket?
Ja.
Van die vrouw die in een kroket bijt, waar een muis in blijkt te zitten?
Dat is een fabeltje.
Precies. Het is altijd zo'n verhaal dat je via via hoort.
Nou en?
Er doet hier op het moment ook zo'n fabeltje de ronde.
Over een strand.
Te mooi om waar te zijn, schijnt het.
Het ligt op een eiland.
Vanaf de zee is het niet te zien.
Moet je je voorstellen. Prachtig wit zand.
- Kristalhelder water, palmbomen. - Met kokosnoten en zo.
Maar het beste komt nog.
Plus meer dan genoeg wiet om de rest van je leven
aan één stuk door te roken.
Maar een paar mensen weten waar het is en die houden het geheim.
Niet dat iemand ooit één van die lui heeft gesproken.
Zie je nou wel. Het is een fabeltje.
Al moet ik zeggen dat als ik wist waar 't was,
ik er ook niet over zou reppen. Anders heb je zo heel Thailand
bij je op de stoep staan.
Wat denk jij ervan, Richard?
Het is een leuk verhaal.
Hé, jij daar. Hier is je sleutel.
Ik weet dat het tegen de afspraak was, maar ik besloot om de kaart na te tekenen.
Het is niet de beste beslissing die ik ooit heb genomen.
Ik maakte mezelf wijs dat de ware reiziger z'n ervaringen deelt.
Maar als ik eerlijk moet zijn, was ik geen haar beter dan de rest.
Als de dood voor het onbekende.
Ik wilde het vertrouwde niet helemaal achterlaten.
- Richard? - Ga je mee?
Ik kom eraan.
Kom op.
Als Etienne wakker wordt, wordt hij boos.
Hij vindt het onzin om foto's van de lucht te nemen.
- Ik ben het met hem eens. - O ja?
Kijk maar eens.
Ooit krijg ik zo de perfecte foto.
Hallo.
Besef je wel dat in de eeuwige diepte van het heelal
er vast ergens een planeet is die sprekend op de aarde lijkt
en waar jouw evenbeeld ons aan het fotograferen is?
Je neemt eigenlijk een foto van jezelf in een parallel universum.
Ongelooflijk.
Weet je, er zijn oneindig veel werelden.
Waar al je dromen uitkomen.
Richard, zal ik je eens wat vertellen?
Amerikanen beginnen altijd hoogdravend te zwammen als ze met je willen vrijen.
Sorry.
Ik vond het zelf wel aardig klinken.
Het is gewoon de lucht, meer niet.
Idioot.
Wanneer je verliefd op iemand wordt,
is er altijd wel een reden te bedenken waarom dit de ware voor je is.
Het hoeft geen goeie reden te zijn.
Omdat ze foto's neemt van de lucht, bijvoorbeeld.
Op den duur blijkt dat nou net de irritante gewoonte te zijn
waarom je uit elkaar gaat.
Maar in de eerste roes van verliefdheid
denk je dat je eindelijk gevonden hebt waar je al jaren naar op zoek was.
- Eén kilometer. - Twee.
- Richard? - Weet ik veel. Ik kom uit Amerika.
- Nou en? - Wij doen niet aan kilometers.
Hoeveel mijl denk je dan dat het is?
Geen idee. Maar het lijkt een heel eind.
Als 't te ver is, verdrinken we.
Maar er is maar één manier om er achter te komen.
Dus kom op.
- Gaat het nog? - Ja, geen probleem.
Volgens mij zijn we halverwege.
O, kut. Richard.
- Kut. - Wat?
Ik zag een vin.
Hou je me nou voor de gek?
Een vin.
Van een haai?
Weet ik veel. Gewoon een vin. Daar, zo'n 100 meter verderop.
- Was het een grote vin? - Ja.
En wat moet ik er verdomme aan doen?
- Niks. Ik wou het alleen even kwijt. - Ik had het liever niet geweten.
- Sorry. - Er is nou toch niks meer aan te doen.
Ik zie Françoise niet meer.
Nee toch.
- Wat gebeurde er? - Ze verdween gewoon onder water.
Ze werd naar beneden getrokken.
Ik zie haar nergens.
Kut, dat is haar tas.
Denk je dat het een haai was?
Ik weet het niet.
Kut.
Hou me niet voor de gek.
Hufters.
Wat kun je toch lachen met die Fransen.
Zo'n gevoel voor humor.
Geen wonder dat jullie komieken zo wereldberoemd zijn.
- En Molière dan? - Wie?
Rot toch op.
Kom op.
Wat een massa wiet, zeg.
Deze kant uit. Hou je stil.
We hadden rechtsomkeer moeten maken.
Maar daar had ik geen zin in.
Het was veel te spannend.
Ik zei maar steeds dat we er bijna waren.
En dat het een waar paradijs was.
Als we die kant opgaan, komen we er vanzelf.
Kom op.
Nee, hè.
En nou?
- Hoezo? - Hoe komen we beneden?
Hoe weet ik dat nou? Verzin zelf ook eens wat.
- Springen. - Jij wilde toch zo nodig de baas zijn?
Alleen maar omdat jij het in je broek deed.
En moet je nu zien waar we beland zijn.
- Springen is het beste. - Je mag het rustig overnemen.
- Dat wil je toch? - Mij best.
- Daar kunnen we naar beneden. - Waarom springen we niet?
Zet dat maar uit je hoofd.
Dat doen we niet. En wat naar beneden klimmen betreft,
zoiets stoms heb ik nog nooit gehoord.
- Wil je zeggen dat ik stom ben? - Dat is nog zacht uitgedrukt.
- Laten we dit meteen afhandelen, lul. - Klootzak.
Kom op. Het valt hartstikke mee.
Het is helemaal niet eng.
Gooi de tassen naar beneden.
Oké, dan springen we.
O, kut.
Zag je dat? Kut.
Te gek.
Gefeliciteerd.
Het kostte mij bijna een uur voor ik het lef had om te springen.
Nu was ik helemaal alleen, dus dat scheelt.
Ik zal jullie maar naar Sal brengen.
Jezus. Het is ons gelukt.
We zijn er.
Hé, wacht op ons.
Oké.
Het gaat goed.
Wat een lawaai.
Hoe gaat het?
- Wat eten we vanavond? - Eén keer raden. Vis.
Ik weet niet wat we hadden verwacht.
Een enkeling in 'n grot of een stelletje kampeerders. Maar dit niet.
- Keaty, hoe is het? - Laat wat voor ons over.
Het was een wereld op zich.
Een hele gemeenschap van reizigers die zich hier hadden gevestigd.
Het drong ineens tot me door dat we onuitgenodigd waren komen opdagen.
- Die gozer van wie ik die kaart heb? - Daffy.
Die is dood.
Dat meen je niet.
Hij heeft zijn polsen doorgesneden.
- Was je erbij? - Ik heb hem gevonden.
Dat is slecht nieuws.
Hij was één van de oprichters van onze gemeenschap.
Maar hij raakte depressief.
Ze wisten niet wat ze met hem moesten, dus zullen ze hem wel verbranden.
Zijn er nog meer met een kaart?
Ik denk het niet.
Heb jij hem verder aan iemand laten zien?
Nee.
Mooi.
We zijn erg op onze privacy gesteld.
Hoor je dat?
Moet je hem zien.
Wat is het hier waanzinnig mooi.
- Hallo, buurvrouw. - Hé, hier is je olie.
Hier, dit is voor jou.
Even opgelet, allemaal.
Morgen ga ik een heel eind fietsen.
Vicki.
Uitstekend. Hélène?
Niet slecht.
Goed zo.
Kan het niet wat moeilijker?
- Opschepper. - O, goed dan.
Dat is nog niks.
- Betweter. - Richard.
Te gek, Richard.
Nu hoor je er echt bij.
Het strand was ons thuis.
En de mensen die er woonden, onze familie.
We dachten niet meer aan wat we hadden achtergelaten.
Ik had mijn stekje gevonden.
Ik had mijn roeping gevonden.
Ik was verzot op het genot.
Sal was de baas.
Niet dat het wat uitmaakte. Het was geen sekte of zo.
Het was meer een badplaats voor mensen die niet van badplaatsen hielden.
.. hebben we gebouwd. Ook een paradijs moet je vormgeven.
Ze zaten er al jaren.
Niemand wist van hun bestaan, want ze hadden de buitenwereld niet nodig.
Ze gingen alleen soms naar het vasteland om hasj te verhandelen en rijst te kopen.
We kweken onze eigen hasj. We stelen niks van de boeren.
Weten die dat jullie hier wonen?
Ja, maar we blijven bij elkaar uit de buurt.
Ze hebben beloofd dat we mogen blijven zolang er niet meer bijkomen.
- En dat vinden we prima. - Jullie hebben geluk gehad.
Keaty gaf maar om twee dingen.
Heer, dank U voor de twee hoekstenen van onze beschaving.
Het geloof en cricket.
Dan had je de Zweden: Christo, Sten en Karl.
Wij vissen graag.
En 's winters skiën we graag.
Dat komt er in Thailand niet veel van.
Dus je wacht.
Net zo lang tot er een vis komt opdagen.
Heb je hem?
Kut. Ga weg.
En ik zeg u: ‘Ik zal u voeden’.
Hou toch op.
Onze kok had de bijnaam Onhygiënix...
Aan de slag.
.. omdat hij geobsedeerd was door zeep.
Vis, vis, niks dan vis.
Ik stink nog steeds naar vis.
Er was voor iedereen wel iets leuks te doen.
Etienne kan goed voetballen.
Ik kan ook best voetballen.
- Ik heb er alleen geen zin in. - Waar heb je het over?
- Ik klets maar wat. - Heb je een vriendin?
- Hier? - Of ergens anders.
Nee, hoezo?
Ik klets maar wat.
Rechterarm over het wicket. Nog drie ballen. Wie snapt het nou nog niet?
De enige die ik niet mocht, was Bugs, Sals vriend en onze timmerman.
Hé Richard, kun jij dit ook?
Kun je dingen maken?
Een man moet met zijn handen kunnen werken.
Hier gaan we, mensen.
Verrassing.
Elke gemeenschap heeft zijn rituelen.
Bij ons werden nieuwkomers getatoeëerd door hun voorganger.
- Dit gaat pijn doen. - Wat zei hij?
Andy, die van jou moet iets dichterbij.
Jouw beurt, Richard.
O, God.
Jezus.
Godverdomme, dat doet zeer.
Het was echt een paradijs op aarde.
Behalve in één opzicht.
Verlangen is iets onontkoombaars.
De zon kan het niet verbleken en het tij kan het niet wegspoelen.
Ten eerste zit ze je maar op te jutten.
- Waar heb je het over? - Ten tweede spreek je geen Frans.
Ten derde spreekt hij wel Frans.
Ten vierde is hij zelfs Frans.
Ten vijfde kan hij beter voetballen dan jij.
En ten zesde ben jij een rare.
Sommige meisjes vallen daar op, maar niet degene die jij leuk vindt.
- Is dat zo? - Vraag maar aan je ex.
En ten zevende: moet je je duimen zien.
- Die zijn goed ontwikkeld. - Wat wil dat zeggen?
Dat je videospelletjes speelt.
Jullie liggen elkaar van geen kanten.
Probeer je me soms iets te vertellen?
Je maakt geen schijn van kans.
- Snap je wat ik wil zeggen? - Bedankt.
Neem het ervan. Ga niet zitten kniezen.
- Dank je wel. - Graag gedaan.
Geen sprake van.
Laat me met rust.
- Ga weg. - Blijf van mijn bed.
- Ik weet hoe het moet. - Ik wil niet.
Het is zo gebeurd.
Ik moet ervoor naar het vasteland.
Ik ben ziek. Het kan niet anders, hè Sal?
Je wilt naar een tandarts op 't vasteland?
- Ja. - Geen sprake van.
Kom op.
Even flink zijn.
Hoe gaat het met jou, Richard?
Prima.
Vind je dit wel acceptabel?
Dit eiland is ons geheim.
Als we dat zo willen houden, moeten we daar wat voor over hebben.
Uitstekend.
Een hele goede instelling.
Dank je.
Mooi gedaan.
Hier heb je iets voor de pijn.
Hier drinken we op.
Heb je zin om mee naar het strand te gaan?
Mij best.
Ben je gelukkig, Richard?
Gelukkig?
Ja, ik geloof van wel.
Het is hier gewoon fantastisch.
Vind je dat ik je links laat liggen?
Maar het is wel zo.
Als Etienne's vriendin kan ik niet veel tijd aan jou besteden.
Maar er is toch geen reden dat je dat zou moeten?
- Tijd aan me besteden, bedoel ik. - Natuurlijk wel.
Ik vind je leuk.
Heel leuk.
Weet Etienne hiervan?
Nee.
Het is ons geheim.
Oké.
Moet je de garnalen zien.
Ze gloeien helemaal.
Kom mee.
We beloofden elkaar plechtig, en we geloofden het nog zelf ook,
dat niemand erachter zou komen.
- Ik wil met je praten. - Waarover?
Over jou en Françoise.
Hoe bedoel je?
Ik bedoel dat ik wil dat ze gelukkig is.
- Dat willen we toch allemaal? - Hou je kop.
Hou in godsnaam je kop.
En als jij haar gelukkig maakt, wil ik jullie niet in de weg staan.
- Ik weet niet waar je het over hebt. - Ik weet het van jullie twee.
Hoor je me? Ik weet ervan.
Iedereen weet ervan.
Je kunt de vissen niet zien.
Door de regen en omdat het zo donker is, zijn ze bijna niet te vangen.
Het kan wel dagen duren.
Tot we rammelen van de honger.
Geef hier.
Kom terug.
Ik hoor je niet.
En jullie horen mij niet.
- Een haai. - Kom terug.
Rustig aan.
Oké, oké.
Er zijn een paar dingen die je niet mag vergeten.
Ten eerste moet je kalm blijven.
Begrepen?
Ten tweede mag je niet laten merken dat je bang bent.
- Jij kan het weten. - Want haaien...
Haaien ruiken dat je bang bent.
Net zoals ze bloed kunnen ruiken.
Dus geen wonder dat hij me aanviel.
Ik had niets anders verwacht.
Zo gaat het in de natuur.
Hij had zijn kaken wijd open.
Rijen met messcherpe tanden die glinsterden als diamanten.
Zijn staartvin zwiepte heen en weer en hij kwam op me af.
Ik zag mijn hele leven aan me voorbij trekken.
Ik had geen andere verdediging dan mijn reactievermogen.
En de overlevingsdrang die ieder mens heeft.
‘Nee. Ik wil nog niet dood.’
Het was hij eraan of ik eraan.
De haai wist het.
Ik wist het.
Maar, Jezus.
Het is niks persoonlijks. Zo is de wereld nou eenmaal.
Maar één ding kan ik me nog herinneren.
Terwijl het licht in zijn ogen doofde, sloeg er een vonk tussen ons over.
Alsof hij wou zeggen: Richard, jongen...
...smakelijk eten.
Het is een vreemd gevoel om een haai te doden, vind je niet?
Het is maar een grote vis, Bugs.
Meer niet?
Als het om een babyhaaitje gaat dat nog niet geleerd heeft om te doden,
is dat misschien wel zo.
Maar als het om een monster gaat dat bloed heeft geproefd,
dan is het een ander verhaal.
O jee.
Sorry, Bugs. Ligt het nou aan mij?
Of worden jullie ook zo moe van dat natte weer?
Misschien moeten we jouw totaal andere en vast erg interessante verhaal
maar bewaren voor een ander keertje.
Heel interessant.
- Welterusten, tortelduifjes. - Rot op.
Een poosje waren we zo gelukkig dat niets ons kon raken.
Als iedereen even wil luisteren.
Stilte.
We hebben een probleem. Zoals jullie misschien wel hebben gehoord,
zijn er een paar zakken rijst gaan beschimmelen.
- Omdat ze in dat schuurtje liggen. - We moeten rijst halen.
Daarom moet er iemand met me mee naar Ko Pha-Ngan om rijst te kopen.
Niet allemaal tegelijk.
Wil jij met me mee naar Ko Pha-Ngan?
- Ik weet niet... - Ik wil wel met je mee.
Hoeft niet, Bugs. Richard doet het al.
- O ja? - Wie vindt dat Richard het moet doen?
Oké. Ik ga mee naar Ko Pha-Ngan.
Ik wil graag tandpasta en een tandenborstel, oké?
Een nieuwe zwembroek en een nieuwe hoed.
Aspirines, paracetamol en zes pakken tampons.
Vier walkmanbatterijen en 20 condooms. Maak daar maar 40 van.
- Een fles wodka. - Zes repen chocola.
Vier pakken tampons in diverse grootten.
Ik kom niet van die stank af. Ik verander langzaam in een vis.
Gewone zeep is pure tijdverspilling.
Ik heb iets zwaarder nodig, iets chemisch, puur vergif.
Een lekker blikje beef curry.
Een lading batterijen.
En een Daily Telegraph.
Voor de cricket-uitslagen.
Kun je deze tas vullen met zacht wc-papier?
Jasmijnthee, Tijgerbalsem, lippenzalf, theezaadolie, badolie...
- Haarbleekmiddel. - ...haarverzachter, huidcrème...
- Iets met suiker. - 12 pakjes vloeitjes.
Komijnzaad, safraan, kaneel.
...deodorant en reinigingscrème.
Wat wil jij?
Hou in Ko Pha-Ngan je handen thuis en je gulp dicht.
Ik had me erg verheugd op airconditioning en koud bier,
maar eenmaal in Ko Pha-Ngan wilde ik zo snel mogelijk weer weg.
Ineens zag ik heel duidelijk waarom ons eiland zo bijzonder was
en waarom we het verborgen hielden.
Want als we dat niet deden, zou het vroeg of laat ook zo worden.
Kankergezwellen.
Parasieten.
Die de hele wereld opvreten.
Nog een paar maanden. Misschien een jaar.
Ja, echt.
Wat?
Ik heb het naar mijn zin. Het is een heel andere wereld.
Ik bel snel weer. Dat beloof ik.
Ik mis jullie ook.
Oké. Doei.
Doei.
Hoe voelt het om weer terug te zijn in de echte wereld?
- Anders dan ik me herinnerde. - Het is elke keer erger.
Richard, je bent het echt.
Hoe gaat het met je?
Sammy, kom hier.
- Ricardo. Alles kits? - Meiden, dit is hem nou.
De kanjer met de kaart.
Zij gaan ook mee.
Sorry dat het zo lang heeft geduurd, maar...
Jongens, ik zat ernaast.
Wat klets je nou?
Dat strand bestaat helemaal niet.
- Wat een toeval, zeg. - Bestaat niet?
Echt. Er klopte niks van die kaart.
Het was dus toch een fabeltje.
Nee, heus. Het bestaat niet.
- Kom nou. - Die kaart was niet echt. Begrepen?
Daar trappen we niet in. Het is vast een paradijs.
Man, wat bazel je nou?
- Hij probeert ons te belazeren. - Er is godverdomme geen eiland.
Koop voortaan je eigen pilsjes maar.
Dus je hebt hun verteld waar je heen ging?
En ze hebben de kaart gezien?
- Hebben ze er zelf een? - Nee.
Oké.
Dan valt het voorlopig wel mee.
Alleen redden die het nooit.
De rest hoeft het niet te weten.
Dit blijft tussen ons tweeën.
Bedankt.
Graag gedaan.
Ik ga even biljarten met Sumet.
Sumet, zullen we?
Waarom ga jij het bed niet vast opwarmen?
Ik wil je iets vragen.
Het was heel lekker.
Dat bedoel ik niet.
Het gaat over Bugs.
Oké.
Het zit zo.
Bugs is mijn vriend.
Mijn partner.
En jij bent iemand met wie ik heb gevreeën.
- Is dat duidelijk? - Prima.
- Geen probleem. - Mooi.
Ga slapen. Ik wil voor het ontbijt misschien nog wel een keer met je vrijen.
Zo werd het geregeld.
Ze zou me niet verraden.
Ik had haar stilte gekocht en mocht terug mee naar het eiland.
Ik dacht liever maar niet aan wat het me echt zou kosten.
Oké, we zijn er klaar voor.
- Gaat het, Keaty? - Ja, geen probleem.
Het einde van al je problemen. Hier is je bleekmiddel.
Ik heb twee flesjes reinigingsmelk.
- Het laatste nieuws. - Mijn eeuwige dank.
Hier doe ik tijden mee.
Fantastisch. Je bent een schat.
- Heb je mijn batterijen? - Hier.
Te gek.
Sten, dit is allemaal voor jou. Christo...
Hé, Ricardo.
Voor wie is de beef curry?
Eén wegwerpcamera.
Niet zo goed als deze die je eerst had, maar goed.
Dat geeft niet. Ik ben er heel blij mee.
Wat is er?
- Hoe heb je het gehad? - Op 't vasteland? Leuk.
Alles ging goed.
Met Sal, bedoel ik.
Prima. We kunnen goed met elkaar overweg.
Ze zeggen hier dat ze jou wel ziet zitten.
Ga weg. Daar heb ik niks van gemerkt.
- Er is niks voorgevallen? - Natuurlijk niet.
Echt waar?
Ik was zo blij dat ik terug was, dat ik het moment niet wilde bederven.
Echt waar.
Ik heb je gemist.
Toe nou. Vooruit.
Alsjeblieft.
Ga bij elkaar staan.
Toe.
Dicht bij elkaar.
Een beetje naar achteren.
Een, twee, drie.
Het was bijna alsof ik nooit weggeweest was.
Alsof Ko Pha-Ngan nooit was gebeurd.
Bijna.
Het komt wel goed.
Een haai.
Hou je kop. Hij is helemaal niet dood.
Mijn been.
We kunnen je naar een ziekenhuis brengen.
Maar dan mag je niemand vertellen waar het gebeurd is.
Ons geheim moet bewaard blijven.
Wat zegt hij?
Hij wil dat we hulp laten komen. Hij durft het water niet over.
Dat begrijp ik wel, maar dat kan echt niet.
- Laat iemand komen. Ik heb hulp nodig. - Dat gaat niet.
Je gaat zelf of je blijft hier en hoopt er het beste van.
Is iemand het er niet mee eens?
Wat zegt hij?
Hij wil weten hoe het met zijn makker is.
We zijn hier vandaag bijeen om Sten onze laatste eer te bewijzen.
Moge God zich over je ziel ontfermen.
Rust in vrede.
We zullen je missen.
Jag älskar dig van Christo en mij.
Riposati in pace van Lorenzo.
Na de begrafenis probeerden we de draad weer op te pakken.
Maar het liep gewoon niet lekker.
Het werd al snel duidelijk dat het probleem bij Christo lag.
Hou toch eens je kop.
Als je ten prooi valt aan een haai of iets ander ellendigs,
kun je het beste maar meteen het loodje leggen.
Dan kunnen ze het er tijdens de begrafenis over hebben wat een toffe kerel je was.
Of je zorgt dat je snel beter wordt, zodat het leven gewoon door kan gaan.
Ik kan er niet meer tegen.
Lekker sfeertje.
Beter worden of doodgaan.
Maar niet iets er tussenin, want daar heeft iedereen de pest aan.
Dit kun je niet maken.
Wat een walgelijke toestand.
- Neem hem weer mee terug. - Leg hem hier maar neer.
Stelletje barbaren.
Waar zijn jullie toch mee bezig?
Hoe kunnen jullie?
Vuile smeerlappen.
Klootzakken.
We hadden ons vast schuldiger gevoeld als het niet zo was geholpen.
Maar uit het oog was echt uit het hart.
Zodra hij weg was, voelden we ons een stuk beter.
Je kop in het zand steken was niet moeilijk,
maar het vergeten viel niet altijd mee.
Geef ze je dollars, naai hun dochters en maak er een Wonderland van.
Kom mee.
Zie ik het verkeerd...
...of heeft ze een kaart in haar handen?
En klopt het of klopt het niet...
...dat jij die getekend hebt?
Dat gelieg kan me niet eens schelen.
Maar die kaart geeft gedonder.
Ben je de boeren soms vergeten? Met die geweren?
Ze hebben ons gewaarschuwd dat er niemand bij mocht komen.
Straks denken ze dat we vakantiefolders hebben staan uitdelen.
We kunnen het ze toch uitleggen? We geven Daffy gewoon de schuld.
Uitleggen?
Jij blijft hier tot die lui komen.
- Hier? - Ja, hier.
Zorg dat je die kaart terugkrijgt. Hoe dan ook.
Sal, wacht nou.
Dat kan wel weken duren.
- En tot die tijd hou jij hier de wacht. - En wat doe ik als ze komen?
Dan pak je die kaart.
Het is jouw schuld dat ze hem hebben. En zorg dat ze ophoepelen.
Ga je ze ook over ons vertellen?
Wat een ellende.
Ik wilde die lui hier net zo min als Sal.
Maar wat verwachtte ze nou van me?
Dat ik ze weg zou jagen? Zo angstaanjagend was ik niet.
Tegen de tijd dat ze hier waren, was ik allang verhongerd.
- Sal, ben jij dat? Haal dat licht uit... - Smeerlap.
Wat krijgen we nou? Ik kan er niks aan doen.
- Ik moet hier blijven. - Daar gaat het niet om.
- Waar gaat het dan wel om? - Om jou en Sal in Ko Pha-Ngan.
O, dat.
Ze heeft het iedereen verteld.
Ik moest er als laatste achterkomen.
Zij is tenminste eerlijk. Dat kun je van jou niet zeggen.
Françoise, ik weet niet wat ik moet zeggen.
Er valt niks te zeggen.
Bedankt.
Je had me geen groter plezier kunnen doen.
Te gek.
Godverdomme.
Wat ben je toch een idioot.
Ik lag in puin, al had ik het wel verwacht.
Ik had het verdiend.
Ik had met allerlei smoesjes kunnen komen aanzetten,
maar dat had niets uitgemaakt.
Fantastisch.
Ik dacht dat mijn dagen geteld waren.
Het was het einde van de wereld.
Maar dat was niet zo.
Al snel merkte ik dat er genoeg dingen waren om me bezig te houden.
En voor ik het wist, had ik ontdekt dat liefde net zoals verdriet
langzaam vervaagt en wordt vervangen door iets veel opwindenders.
Hierboven was het leven een stuk beter.
Ik kon doen en laten wat ik wilde.
Ik hoefde niet te werken en niemand zeurde me aan mijn kop.
Hier was ik de baas.
Ik hoefde niet zo nodig meer terug.
SPEL UIT OPNIEUW?
Oké, ik deed maar wat.
Maar hoe langer ik van de rest weg was, hoe minder ik ze miste.
En ik vond anderen om mee te spelen.
Al wisten die van niks.
Het bos was mijn domein.
De kaart veroveren was mijn missie.
En dit waren mijn verdedigers.
Ik was de enige die de zaak kon overzien.
Die wist hoe alles in elkaar stak.
Het eiland.
Ik.
En zij.
De indringers.
Alles hing samen.
We speelden allemaal hetzelfde spelletje.
En alles was terug te voeren tot één man.
Daffy.
Naar binnen.
Moet je kijken.
Ziektekiemen.
Kankergezwellen.
Ze vreten de hele wereld op.
Op het strand. Op straat.
Geef ze je dollars en naai hun dochters.
Eerst zijn het er maar vier.
Maar al snel worden het er meer.
We moeten ze een halt toeroepen.
Het is het uur nul, jochie.
Het uur nul.
Doe je mee, of niet?
Ik sta helemaal achter je, Daffy.
Richard? Waar ben je geweest, joh?
Wat zit je hier nou in het donker?
Ik ben in het donker aan het leren kijken.
Waarom?
Weet je aan wie ik veel moet denken?
Geen flauw idee.
- Aan Daffy. - Daffy?
Ik vind hem geweldig.
Je hebt hem amper gekend.
Dat is zo.
Maar hij had iets.
Kom hier.
Kom hier, verdomme.
Ze hebben het over jou.
- Zeur toch niet zo. - Ik zeur niet.
- Ik wil weten wat er met hem is. - Denk je dat ik hem zo graag mag?
- Wat doet hij eigenlijk de hele dag? - Hij voert niks uit.
Ik weet zeker dat hij eten van ons steelt.
Hoor je wat ze zeggen?
Het is een waardeloze uitvreter.
Kap er mee.
Je dwaalt 's nachts rond. Je praat met niemand.
Je lijkt wel niet goed wijs. Wat is er toch met je?
Een paar weken terug ging het nog zo goed.
En moet je nou verdomme zien.
Jij vindt Daffy zo geweldig?
Die is het in zijn bol geslagen en nu is hij dood.
Hoor je wat ik zeg?
Laat jou dat niet overkomen.
Verzet je ertegen. Kom terug.
Het ligt niet aan hen. Jij zit fout.
Doe normaal.
Ik kan het niet verwerken.
Ik probeer me te beheersen.
Straks denken ze dat we vakantiefolders hebben staan uitdelen.
Zwammetje, Richard?
Nee, dank je.
Ik zie het teken aan de wand zo ook wel.
- Blij dat te horen, Richard. - Ik moet mijn hoofd erbij houden.
- Het kan elk moment gebeuren. - Het uur nul?
Zo mag ik het horen, jochie.
Zal ik je eens iets vertellen?
Jij hebt me de weg gewezen, Daffy.
Door jou heb ik het licht gezien.
Het maakt geen reet meer uit wat ik vind. Ik laat het aan jou over.
Je kunt op me rekenen.
Hé Richard, ik wil je niet beledigen, maar je bent hartstikke geschift, man.
Leuk je ontmoet te hebben, Daffy.
We zijn op patrouille in de Delta.
Nog geen spoor van de vijand.
- Zegt die luitenant tegen me... - Er op af.
- Ik peins er niet over. - Bedoel je dat je mijn bevel negeert?
- Daar ziet het wel naar uit. - Daar ziet het wel naar uit?
En toen ging mijn M-16 af.
Helemaal vanzelf.
Waar wachten we nog op?
Sam, kom terug.
Het kan niet anders. We zijn in de zevende hemel.
Twee stickies 's ochtends, twee stickies 's avonds laat.
Twee stickies 's middags, daar ben ik bij gebaat.
- Hallo. - Kut.
Wij komen uit Amerika.
We zijn toeristen.
- Uit Amerika. - We hadden een kaart.
Daarom zijn we hier.
Maar dat was een vergissing. We gaan weer.
- Kom op. - We draaien meteen om.
- We willen gewoon weg. - Geef ze iets.
Geld of zo.
Hier. Amerikaanse dollars.
Willen jullie geld?
Hier.
Neem maar.
Of mijn horloge. Moet je luisteren.
We zijn hier nou al zes jaar.
Ik verheug me op de toekomst.
Want al hebben we zo nu en dan wat problemen gehad
en al loopt het op het moment ook niet helemaal soepeltjes,
we hebben heel veel om dankbaar voor te zijn.
En ik heb het niet alleen over het eiland.
Ik heb het over jullie.
Door jullie is het hier zo fijn.
Want het is hier fijn.
Ik kon me de Richard van vroeger niet meer voor de geest halen.
Op het eiland.
Op jullie.
En als ik hier zou blijven...
Op de toekomst.
.. zou ik hem voorgoed kwijtraken.
Kom mee, ik moet met je praten. Luister naar me.
Hou op.
Luister.
Ik moet met je praten. Françoise, luister nou.
Godverdomme. Hou op.
Hou op.
Ik wil je geen pijn doen.
Ik ben het. Richard.
Weet je nog?
Waardeloze voetballer?
Geen vriendin?
Ik weet het nog.
Ik was even van de wereld.
Dat is alles.
Er zijn al vier doden gevallen. Wie weet wat er nog meer gebeurt.
We moeten er vandoor. Met zijn drieën.
Net als toen.
Ik kan hem niet in de steek laten.
- Dan nemen we hem mee. - Je ziet hoe hij er aan toe is.
Hij kan niet verplaatst worden.
Hij heeft koudvuur.
Het breidt zich uit.
Hij ligt op sterven.
Gaan jullie maar vast naar de boot.
Christo had een lijdensweg ondergaan omdat niets ons plezier mocht vergallen.
Tijdens de ideale strandvakantie mag niets de lol in de weg staan.
Zelfs de dood niet.
Denk je dat ik jullie kwaad wil doen?
Ik ben maar een doodgewone boer.
Begrijpen jullie me?
Ik werk hard, zodat ik mijn gezin geld kan sturen.
Als er hier te veel toeristen komen, kom ik in de problemen.
Als ik niet kan werken, verdien ik geen geld,
en heeft mijn gezin niks te eten.
Alleen jullie, had ik gezegd.
Maar er komen er steeds meer bij.
En jullie?
Jullie geven ze een kaart.
Het wordt tijd dat jullie vertrekken.
Zet dit eiland uit je hoofd. Zet Thailand uit je hoofd.
Begrepen?
Nee.
Wat?
Nee.
We gaan hier niet weg.
Wij horen hier net zo goed thuis.
We wonen hier.
We hebben dit huis zelf gebouwd en we blijven hier.
Toe nou, Sal.
Volgens mij bega je een grote vergissing.
Heus.
- Als hij zegt dat we moeten vertrekken... - Hou je er buiten.
Het is allemaal jouw schuld.
Wie heeft die kaart getekend?
Jij bent die slimmerik.
Jij sluipt altijd rond.
- Laat hem met rust. - Je steelt en speelt met onze wapens.
Je brengt vreemden hier naartoe.
Jij wilt toch zo graag blijven?
Dan weet je wat je te doen staat.
Godverdomme, Sal.
Sal, luister naar me.
Doe niet zo raar.
Doe dat pistool weg.
Deze hele toestand is aan jou te danken.
- Dat kan je toch verdomme niet maken. - Hou haar tegen.
- Help me toch. - Laat me gaan. Ga naar buiten.
Help me.
Stelletje eikels.
Kom op, Sal. Schieten.
Het valt niet mee, hè Sal?
- Hou je kop. - Want zodra je de trekker overhaalt...
...heeft de hele rotzooi het gehad.
Dit is heel wat anders dan Christo uit het zicht weg laten rotten.
Of de vier doden die ik vandaag heb zien vallen.
Hier kan iedereen precies zien wat er gebeurt.
Hier kan iedereen zien wat je voor ons paradijs overhebt.
- Goed kijken, iedereen. - Hou je kop.
Goed kijken hoe Sal dit aanpakt.
Kom op. Waar wacht je nog op?
Laten we maar eens kijken of ze tegen bloed kunnen.
Daar kunnen ze wel tegen.
Hou je maar aan mij vast.
Het spel was uit.
Maar zij wilde niet weg.
Het eiland had haar zo in zijn ban dat ze er vastzat.
Dus we hebben haar daar achtergelaten.
En wij?
We droegen onze zonden met ons mee en gingen naar huis
om ons oude leven weer op te pakken.
Natuurlijk vergeet je nooit wat je hebt gedaan.
Maar je past je aan.
Het leven gaat door.
GEBRUIKER: RICHARD
WACHTWOORD: **********
- Wil je iets? - Nee, bedankt.
En ik?
Ik geloof nog steeds in het paradijs.
Maar ik weet nu datje er niet zomaar heen kunt.
Want het is geen plaats.
Het is een moment in je leven waarop je voelt dat je ergens bij hoort.
STRANDLEVEN
En als je zo'n moment eenmaal hebt meegemaakt...
...duurt het voor altijd.
PARALLEL UNIVERSUM
LIEFS, FRANCOISE